موسیقی بازی Resident Evil Requiem

بعد از سال‌ها که سری رزیدنت اویل بین اکشن و ترس جابه‌جا می‌شد، Resident Evil Requiem دوباره تمرکز را روی حس آسیب‌پذیربودن و ترس مداوم گذاشته است. این بار داستان حول گریس اشکرافت می‌چرخد؛ تحلیل‌گر FBI که برخلاف شخصیت‌هایی مثل لیان یا کریس، از همان ابتدا یک مبارز حرفه‌ای نیست. بخش زیادی از بازی را در حالی می‌گذرانی که نه قدرت زیادی داری، نه مهمات کافی و نه حتی مطمئنی دقیقاً با چه چیزی روبه‌رو هستی. همین تفاوت روی موسیقی بازی هم تأثیر مستقیمی گذاشته است. برخلاف خیلی از نسخه‌های جدید Resident Evil که در لحظه‌های اکشن سراغ ارکسترهای بزرگ‌تر می‌رفتند، موسیقی رزیدنت اویل رکوئیم بیشتر روی فضای ناامن محیط کار می‌کند. بسیاری از قطعات با صداهای آرام، فرکانس‌های کشیده، نویزهای محیطی و ملودی‌های بسیار محدود ساخته شده‌اند؛ موسیقی‌ای که بیشتر سعی می‌کند به بازیکن حس ترس و ناآرامی منتقل کند تا هیجان را بیشتر کند. حتی در بعضی بخش‌ها تشخیص مرز بین موسیقی و صداگذاری سخت می‌شود؛ چون هر دو برای ساختن همان حس ناامنی دائمی طراحی شده‌اند. یکی از نکات جالب ساندترک بازی این است که با وجود فضای مدرن‌تر Requiem، هنوز ردپای Resident Evil کلاسیک در آن دیده می‌شود. موسیقی اتاق‌های ذخیره‌سازی (Save Room) همچنان آن حس کوتاه امنیت و استراحت را حفظ کرده، اما حتی این آرامش هم کامل نیست؛ انگار بازی مدام یادآوری می‌کند که بیرون از این اتاق‌ها چیزی منتظر توست. ساخت موسیقی بازی بین چند آهنگ‌ساز از جمله Nao Satō، Masami Ueda، Masahiro Ōki، Shigeyuki Kameda و چند هنرمند دیگر از تیم صدای کپکام تقسیم شده است. حضور Masami Ueda برای خیلی از طرفدارهای قدیمی جالب بود؛ چون او یکی از مهم‌ترین آهنگ‌سازهای Resident Evil کلاسیک محسوب می‌شود و موسیقی نسخه‌های اولیه سری را ساخته بود. همین باعث شده بعضی قطعات Requiem در کنار فضای مدرن و سینمایی‌شان، رگه‌هایی از حس آشنای نسخه‌های قدیمی را هم داشته باشند. در پایان آلبوم هم قطعه “Through the Darkness” قرار گرفته؛ آهنگی با اجرای Colin & Caroline که برخلاف فضای سرد بیشتر آلبوم، حالتی احساسی‌تر دارد و روی بخش انسانی داستان تمرکز می‌کند. این قطعه خیلی زود به یکی از شناخته‌شده‌ترین آهنگ‌های بازی تبدیل شد و برای بسیاری از بازیکن‌ها با پایان داستان گره خورده است.