موسیقی بازی God of War

وقتی اولین God of War در سال 2005 برای PS2 منتشر شد، فقط به‌خاطر مبارزه‌های خشن یا باس‌فایت‌هایش سر زبان‌ها نیفتاد؛ بخش بزرگی از هویت بازی را موسیقی‌ای ساخت که از همان چند دقیقه‌ی اول، دنیای اساطیر یونان و خشم کریتوس را به بازیکن تحمیل می‌کرد. داستان بازی حول کریتوس، جنگجویی اسپارتی می‌چرخد که سال‌ها در خدمت خدایان بوده و حالا مأمور شده Ares، خدای جنگ، را متوقف کند. کریتوس در این نسخه هنوز آن شخصیت سرد و خسته‌ی سال‌های بعد نیست؛ او پر از خشم است و بازی هم این خشم را مدام یادآوری می‌کند. برای همین موسیقی فقط قرار نیست «بزرگ» یا «حماسی» باشد؛ یعنی نه تنها باید عظمت اساطیر یونان را به تصویر بکشد بلکه خشونت موجود در مسیر کریتوس را هم شامل بشود. به همین خاطر در خیلی از قطعات، صدای گروه کر بیشتر شبیه فریاد یا سوگواری شنیده می‌شود تا یک اجرای باشکوه کلاسیک؛ انگار موسیقی خودش هم می‌داند این دنیا قرار نیست پایان خوشی داشته باشد. نکته‌ای که هنوز هم ساندترک بازی God of War 2005 را خاص می‌کند، این است که بازی عجله‌ای برای پرکردن همه لحظه‌ها با موسیقی ندارد. بعضی بخش‌ها عمدا خلوت‌تر هستند تا صدای زنجیرهای Blades of Chaos، فریاد دشمن‌ها یا اتمسفر معبدها بیشتر به چشم بیاید. بعد ناگهان در نبردهایی مثل Hydra یا رویارویی با Ares، موسیقی به‌شدت سنگین می‌شود و آن حس آشوبی را می‌سازد که نسخه‌های قدیمی God of War با آن شناخته می‌شدند. ساندترک بازی را Gerard K. Marino، Ron Fish، Mike Reagan، Cris Velasco، Winifred Phillips و Winnie Waldron ساخته‌اند؛ تیمی که بعداً ستون اصلی موسیقی سه‌گانه‌ی یونانی خدای جنگ شدند.